غزل ۲۱ - شبی ز تیرگی دل سیاه گشت چنان

شبی ز تیرگی دل سیاه گشت چنان
که صبح وصل نماید در آن، شب هجران ۱

شبی، چنانکه اگر سر بر آورد خورشید
سیاه روی نماید چو خال ماهرخان ۲

ز آه تیره‌دلان، آنچنان شده تاریک
که خواب هم نبرد ره به چشم چار ارکان ۳

زمانه همچو دل من، سیاه روز شده
گهی که سر کنم از غم، حکایت دوران ۴

ز جوریار اگر شکوه سرکنم، زیبد
که دوش با فلک مست، بسته‌ام پیمان ۵

منم چه خار گرفتار وادی محنت
منم چه کشتی غم، غرقه در ته عمان ۶

منم که تیغ ستم دیده‌ام به ناکامی
منم که تیر بلا خورده‌ام، ز دست زمان ۷

منم که خاطر من، خوش دلی ندیده زدور
منم که طبع من از خرمی بود ترسان ۸

منم که صبح من از شام هجر تیره‌تر است
اگر چه پرتو شمع است بر دلم تابان ۹