غزل ۱۱ - نگشود مرا ز یاریت کار

نگشود مرا ز یاریت کار
دست از دلم ای رفیق! بردار ۱

گرد رخ من، ز خاک آن کوست
ناشسته مرا به خاک بسپار ۲

رندیست ره سلامت ای دل!
من کرده‌ام استخاره، صد بار ۳

سجادهٔ زهد من، که آمد
خالی از عیب و عاری از عار ۴

پودش، همگی ز تار چنگ است
تارش، همگی ز پود زنار ۵

خالی شده کوی دوست از دوست
از بام و درش، چه پرسی اخبار؟ ۶

کز غیر صدا جواب ناید
هرچند کنی سؤال تکرار ۷

گر می‌پرسی کجاست دلدار؟
آید ز صدا کجاست دلدار؟ ۸

از بهر فریب خلق، دامی است
هان! تا نشوی بدان گرفتار ۹

افسوس که تقوی بهائی
شد شهره به رندی آخر کار ۱۰