این متن شعری است که در آن شاعر از عشق، عرفان، و رهایی از قید و بندهای دنیوی سخن میگوید. او از عشق به معشوق، تسلیم در برابر فرمان او، و رهایی از وسوسههای عقل صحبت میکند. همچنین، شاعر از زهد خشک ابراز نارضایتی کرده و به دنبال لذتهای معنوی و روحانی است. در نهایت، او از سفر روحانی و عشق بیپایان سخن میگوید.
این متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارد. همچنین، برخی از مفاهیم مانند رهایی از قید و بندهای عقل و زهد خشک ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده و نامفهوم باشد.
غزل ۱۱۶ - کسی که حسن و خط دوست در نظر دارد
محقَق است که او حاصل بصر دارد ۱
چو خامه در رهِ فرمانِ او، سرِ طاعت
نهادهایم مگر او به تیغ بردارد ۲
کسی به وصلِ تو چون شمع یافت پروانه
که زیرِ تیغِ تو هر دم سری دگر دارد ۳
به پایبوس تو دستِ کسی رسید که او
چو آستانه بدین در، همیشه سر دارد ۴
ز زهدِ خشک ملولم، کجاست بادهٔ ناب؟
که بویِ باده مدامم دماغ تر دارد ۵
ز باده هیچت اگر نیست، این نه بس که تو را
دمی ز وسوسهٔ عقل بیخبر دارد؟ ۶
کسی که از رهِ تقوا قدم برون ننهاد
به عزمِ میکده اکنون رهِ سفر دارد ۷
دلِ شکستهٔ حافظ به خاک خواهد برد
چو لاله، داغ هوایی، که بر جگر دارد ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.