غزل ۵۷۸ - رفتی و رفت بی‌رخت از دیده روشنی

رفتی و رفت بی‌رخت از دیده روشنی
در دیده ماند اشکی و آن نیز رفتنی ۱

آن تن ز پافتاد که در زیر بار عشق
از کوههای درد نکردی فروتنی ۲

آن قدر که بود خیمهٔ عشق تو را ستون
از بار هجر گشت بیک بار منحنی ۳

چشمی که دل به دامن پاکش زدی مثل
از گریهٔ شهره گشت به آلوده دامنی ۴

دستی که پیش روی تو گلشن طراز بود
از داغ دسته بست ز گلهای گلخنی ۵

باری تو با که بردی و بی‌من درین سفر
جان را که برق عشق تو را کرد خرمنی ۶

آن غمزه‌ای که یک تنه می‌زد به صد سپاه
در ره کدام قافله را کرد رهزنی ۷

آن ترک‌تاز ناز به گرد کدام ملک
کرد از سپاه دغدغه تاراج ایمنی ۸

پیدا شد از فروغ رخت بر کدام دشت
در لاله‌ها طراوت گلهای گلشنی ۹

چشم کدام آهو از آن چشم جان شکار
آموخت آدمی کشی و مردم افکنی ۱۰

افسوس محتشم که ره نطق بست و ماند
در کان طبع نادره در های مخزنی ۱۱