غزل ۵۳۲ - باز برخاسته از دشت بلا گرد سپاه

باز برخاسته از دشت بلا گرد سپاه
آرزو سایه سپه فتنه جنبت کش شاه ۱

زده بر قلب سپاهی و دلیل است برین
وضع دستارو سراسیمگی پر کلاه ۲

کم نگاه است ز بس حوصله اما دارد
پادشاهانه نگاهی به دل چند نگاه ۳

زان رخ توبه شکن منع نگه ممکن نیست
که شود هر نگه آلوده به صدگونه گناه ۴

دارد ای اختر تابنده به دور تو جهان
روز پر نور دو خورشید و شب تیره دو ماه ۵

گر لب و خط بنمائی به خدا میل کنند
آهوان چمن قدس به این آب و گیاه ۶

زخم ناخورده گذشتم زهم ای سنگین دل
در کمان تیر نگاه این همه دارند نگاه ۷

صحبت ما و تو پوشیده به از خلق جهان
گرچه بر عصمت ما هر دو جهانند گواه ۸

ز انتظار تو غلط وعده‌ام از بیم و امید
همه شب دست به سر گوش به در چشم به راه ۹

منظر دیدهٔ یعقوب ز حرمان تاریک
چهرهٔ یوسف گل چهرهٔ چراغ ته چاه ۱۰

محتشم رشحه‌ای از لجه رحمت کافی است
گر در آیند به محشر دو جهان نامه سیاه ۱۱