غزل ۴۸۷ - ای خدنگ مژه‌ات عقده گشای دل من

ای خدنگ مژه‌ات عقده گشای دل من
حل شده از تو به یک چشم زدن مشکل من ۱

خون من ریزد اگر آن گل رعنا بر خاک
ندمد جز گل یک رنگی او از گل من ۲

شادم از بی‌کسی خود که اگر کشته شوم
نکند کس طلب خون من از قاتل من ۳

آن چنان تنگ دلم از غم آن تنگ دهان
که غمش نیز به تنگ آمده است از دل من ۴

سر من بر سر آن کو فکن از تن که فتد
گاه و بی‌گاه گذار تو به سر منزل من ۵

داشت در کشتن من تیغ تو تعجیل ولی
زود آمد به سر این دولت مستعجل من ۶

محتشم چون به سخن نیست مه من مایل
چه شود حاصل ازین گفتهٔ بی‌حاصل من ۷