غزل ۴۶۴ - تا بر سپهر از زر انجم بود نشان

تا بر سپهر از زر انجم بود نشان
دست در نثار تو بادا درم فشان ۱

این که در ترقی کار تو بس که هست
ذات تو را بهر سر مو صد نشان ز شان ۲

بر صاف سلسبیل کشان طعنه میزنند
از دردجرعه کرمت چاشنی چشان ۳

عدلت ز عدل کسری و کی می‌برد سبق
به ذلت ز بذل حاتم طی می‌دهد نشان ۴

نطق سفیه گفت تو را بارگه نشین
دل بر دهن زدش که بگو پادشه نشان ۵

از زر فشانی تو ره درگهت شده
ممتاز بر زمین چو بر افلاک کهکشان ۶

زان عهد یاد باد که بی‌باده محتشم
میشد خوشان ز خوش دلی خدمت خوشان ۷