غزل ۴۵۷ - پا چون کشم ز کوی تو کانجا زمان زمان

پا چون کشم ز کوی تو کانجا زمان زمان
می‌آورد کشاکش عشقم کشان کشان ۱

جان زار و تن نزار شد از بس که می‌رسد
جور فلک برین ستم دلبران بر آن ۲

چون نیستیم در خور وصل ای اجل بیا
ما را ز چنگ فرقت آن دلستان ستان ۳

دل داشت این گمان که رهائی بود ز تو
خط لبت چو گشت عیان شد کم آن گمان ۴

رفتی و گشت دیده لبالب ز در اشگ
باز آی تا به پای تو ریزم روان روان ۵

ای دل کناره کن ز بت من که روز و شب
بسته است بهر کشتن اسلامیان میان ۶

داغی که میهنی به دل از دست آن نگار
ای محتشم ز دیدهٔ مردم نهان نه آن ۷