غزل ۴۲۱ - من منفعل که پیشت دو جهان گناه دارم

من منفعل که پیشت دو جهان گناه دارم
بچه روی عذر گویم که رخ سیاه دارم ۱

من اگر گناه‌کارم تو به عفو کار خود کن
که زبان توبه گوی و لب عذر خواه دارم ۲

منم آن که یک جهان را ز غمت به باد دادم
تو قبول اگر نداری دو جهان گواه دارم ۳

نه چنان برخش آهم زده تازه حسنت
که عنان آن توانم نفسی نگاه دارم ۴

به چنین کشنده هجری سگ بخت چاره سازم
که اگرچه دورم از در به دل تو راه دارم ۵

ز درون شعله خیزم مشو از غرور ایمن
که درین نهفته‌تر کش همه تیر آه دارم ۶

به یکی نگاه جانم بستان که تا قیامت
دل خویش را تسلی به همان نگاه دارم ۷

ملک‌الملکوک عشقم که به من نمانده الا
تن بی‌قبا که به روی سر بی‌کلاه دارم ۸

ز بتان تو را گزیدم که شه بتان حسنی
من اگرچه خود گدایم دل پادشاه دارم ۹

شه وادی جنونم به در آی ز شهر و بنگر
که ز وحشیان صحرا چه قدر سپاه دارم ۱۰

تو به محتشم نداری نظری و من به این خوش
گه نگاه دور دوری به تو گاه گاه دارم ۱۱