غزل ۴۱۸ - ز بس که مهر تو با این و آن یقین دارم

ز بس که مهر تو با این و آن یقین دارم
به دوستی تو با کائنات کین دارم ۱

زمانه دامن آخر زمان گرفت و هنوز
من از تو دست تظلم در آستین دارم ۲

تو اجتناب ز غیر از نگاه من داری
من اضطراب به بزم از برای این دارم ۳

تو واقف خود و من واقف نگاه رقیب
تو پاس خرمن و من پاس خوشه‌چین دارم ۴

چنان به عشق تو مستغرقم که همچو توئی
ستاده پیش من و چشم بر زمین دارم ۵

به دور گردی من از غرور میخندد
حریف سخت کمانی که در کمین دارم ۶

هزار تیر نگاهم زد و گذشت اما
هنوز چاشنی تیر اولین دارم ۷

به پیش صورت او ضبط آه خود کردن
گمان به حوصله صورت آفرین دارم ۸

بس است این صله نظم محتشم که رسید
به خاطر تو که من بنده‌ای چنین دارم ۹