این متن شعری است که از زیباییهای جهان، عشق، و رازهای نهفته در دل سخن میگوید. شاعر از عشق به معشوق، طبیعت، و مفاهیم فلسفی مانند گذر زمان و سرنوشت صحبت میکند. همچنین، به مفاهیمی مانند شراب، عرفان، و زندگی اشاره دارد.
این متن حاوی مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی اشارات به شراب و مفاهیم عرفانی نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
غزل ۸۷ - حسنت به اتفاق ملاحت جهان گرفت
آری، به اتفاق، جهان میتوان گرفت ۱
افشایِ رازِ خلوتیان خواست کرد شمع
شُکرِ خدا، که سِرِ دلش در زبان گرفت ۲
زین آتشِ نهفته که در سینهٔ من است
خورشید، شعلهایست که در آسمان گرفت ۳
میخواست گُل که دَم زند از رنگ و بویِ دوست
از غیرتِ صبا، نفسَش در دهان گرفت ۴
آسوده بر کنار چُو پرگار میشدم
دوران، چو نقطه، عاقبتم در میان گرفت ۵
آن روز شوقِ ساغرِ مِی، خرمنم بسوخت
کآتش زِ عکسِ عارضِ ساقی در آن گرفت ۶
خواهم شدن به کویِ مُغان آستینفشان
زین فتنهها که دامنِ آخرزمان گرفت ۷
مِی خور که هر که آخرِ کارِ جهان بِدید
از غم سبک برآمد و رَطلِ گران گرفت ۸
بر برگِ گُل به خونِ شقایق نوشتهاند
«کآن کس که پخته شد، مِیِ چون اَرغَوان گرفت» ۹
حافظ چو آبِ لطف ز نظمِ تو میچِکد
حاسِد چگونه نکته تواند بر آن گرفت؟ ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.