غزل ۴۱۵ - ساز خروش کرده دل ناز پرورم

ساز خروش کرده دل ناز پرورم
آماده وداع توام خاک برسرم ۱

زان پیش کز وداع تو جانم رود برون
مرگ آمده است و تنگ گرفتست در برم ۲

نقش هلاک من زده دست اجل بر آب
نقش رخت نرفته هنوز از برابرم ۳

بخت نگون نمود گرانی که صیدوار
فتراک بستهٔ تو نشد جسم لاغرم ۴

خواهد به یاد رخش تو دادن شناوری
سیلی که سر برآورد از دیده ترم ۵

گر بر من آستین نفشاند حجاب تو
من جیب خود نه دامن افلاک بر درم ۶

ای دوستان چه سود که درد مرا دواست
صبری که من گمان به دل خود نمی‌برم ۷

گو برگ عمر رو به فنا محتشم که هست
هر یک نفس ز فرقت او مرگ دیگرم ۸