غزل ۴۰۷ - بهر دعا از درت چون به درون آمدم

بهر دعا از درت چون به درون آمدم
قوت نطقم نماند لال برون آمدم ۱

عشق چو بازم به ناز سوی تو خواند از برون
در ز درون بسته بود من به فسون آمدم ۲

من که زدم از ازل لاف شکیب ابد
از سر کویت ببین رفتم و چون آمدم ۳

زخم امانت بس است مرهم لطفی فرست
داغ مرا کز ازل جسته درون آمدم ۴

شد در و دیوار او از تن من لاله فام
بس که ز داغ غرقه به خون آمدم ۵

نقد نیازم نزد بر محک امتحان
در نظر درک او بس که زبون آمدم ۶

محتشم این در نبود جای چو من ناکسی
لیک چو تقدیر بود راهنمون آمدم ۷