غزل ۴۰۴ - ای شمع بتان تا کی بر گرد درت گردم

ای شمع بتان تا کی بر گرد درت گردم
پروانهٔ خویشم کن تا گرد سرت گردم ۱

دست همه از نخلت پرمیوه و بس خندان
گستاخ نیم کز دور گرد ثمرت گردم ۲

من تشنه و تو ساقی هرچند ز وصل خود
محرومترم سازی مشتاقترت گردم ۳

ناز از شکرستانت هر چند مگس راند
من بیشتر از حسرت گرد شکرت گردم ۴

نزدیکم و نزدیکست قطع نظرم از جان
چون مانم اگر روزی دور از نظرت گردم ۵

گر از کرمم خوانی فرش حرمت باشم
ور از نظرم رانی خاک گذرت گردم ۶

بر موی میان هرگه از ناز کمربندی
در زیر زبان صدره گرد کمرت گردم ۷

سوی دل بی رحمت از شست دعا شبها
هم خود فکنم ناوک هم خود سپرت گردم ۸

ای شاه گداپرور من محتشمم آخر
گوشی به سئوالم دار چون گرد درت گردم ۹