غزل ۳۹۴ - بر سر کوی تو هرگاه که پیدا گشتم

بر سر کوی تو هرگاه که پیدا گشتم
سگ کویت به فغان آمد رسوا گشتم ۱

طوطی ناطقه‌ام قوت گفتار نداشت
دیدم آئینهٔ روی تو و گویا گشتم ۲

کام جان با خط سبز و لب جان‌بخش تو بود
هرزه عمری ز پی خضر و مسیحا گشتم ۳

چون برم پی به مقام تو گرفتم چو صبا
پا ز سر کردم و سر تا سر دنیا گشتم ۴

منم ای شمع بتان مرغ سمندر خوئی
که چو پروانه به دوران تو پیدا گشتم ۵

تاب دیدار تو چون آورم ای غیرت حور
من که نادیده مه روی تو شیدا گشتم ۶

هرکه پیمود ره الفت من وحشی گشت
بس که باوحش من بادیه پیما گشتم ۷

محتشم تا روش فقر و فنا دانستم
منکر جاه جم وحشمت دارا گشتم ۸