غزل ۳۸۶ - گر پا نهی ز لطف به مهمانسرای دل

گر پا نهی ز لطف به مهمانسرای دل
پیش تو جان به پیشکش آرم چه جای دل ۱

بهر گذار کردنت از غرفه‌های چشم
درها گشاده بر حرم کبریای دل ۲

بنای صنع بهر تو نامهربان نهاد
از آب و خاک مهر و محبت بنای دل ۳

تا شد نگارخانهٔ چشمم تهی ز غیر
پیدا شد از برای تو جائی ورای دل ۴

بنشین به عیش و ناز که از نازنین بتان
مخصوص توست خانه نزهت فزای دل ۵

از بهر ذکر خلوتیان کرده محتشم
وصف تو را کتابه خلوت سرای دل ۶