غزل ۷۹ - کنون که می‌دمد از بوستان نسیم بهشت

کنون که می‌دمد از بوستان، نسیمِ بهشت
من و شرابِ فرح‌بخش و یارِ حورسرشت ۱

گدا چرا نزند لافِ سلطنت امروز؟
که خیمه، سایهٔ ابر است و بزمگه، لبِ کِشت ۲

چمن حکایتِ اردیبهشت می‌گوید
نه عاقل است که نسیه خرید و نقد بِهِشت ۳

به می عمارتِ دل کن که این جهانِ خراب
بر آن سر است که از خاکِ ما بسازد خشت ۴

وفا مجوی ز دشمن که پرتوی ندهد
چو شمع صومعه افروزی از چراغِ کنشت ۵

مَکُن به نامه سیاهی ملامتِ منِ مست
که آگه است که تقدیر بر سرش چه نوشت ۶

قدم دریغ مدار از جنازهٔ حافظ
که گر چه غرقِ گناه است، می‌رود به بهشت ۷