غزل ۳۲۶ - خموشیت گره افکند در دل همه کس

خموشیت گره افکند در دل همه کس
بگو حدیثی و بگشای مشکل همه کس ۱

بدان که هر نظری قابل جمال تو نیست
مکن چو آینه خود را مقابل همه کس ۲

رخی که بال ملک را خطر ز شعلهٔ اوست
روا بود که شود شمع محفل همه کس ۳

عداوتم به دل کاینات داده قرار
محبتی که سرشتست در دل همه کس ۴

زمانه گشت پرآشوب و من به این خوش دل
که از خیال تو خالی شود دل همه کس ۵

زرشک مایل مرگم که از غلط کاریست
به غیر محتشم آن سرو مایل همه کس ۶