غزل ۳۰۲ - زهی ربوده لعل تو صد فسون پرداز

زهی ربوده لعل تو صد فسون پرداز
فریب خورده چشمت هزار شعبده باز ۱

رقیب محرم راز تو گشت نزدیک است
که اشگ من به درد صدهزار پردهٔ راز ۲

به صد شعف جهم از جا چو خوانیم سگ خویش
چه جای آن که به سوی خودم کنی آواز ۳

به طول و عرض شبی در وصال می‌خواهم
که بر تو عرض کنم قصه‌های دور و دراز ۴

به نام نامی محمود در قلمرو عشق
زدند سکهٔ شاهی ولی طفیل ایاز ۵

به عهد لیلی و شیرین هزار عاشق بود
شدند زان همه مجنون و کوه کن ممتاز ۶

عجب اگر تو هم از سوز من الم نکشی
که هست آتش پروانه سوز شمع گداز ۷

بپرس از نفست سر آن دهن که جز او
کسی نرفته به راه عدم که آید باز ۸

به غیر دیدنش از طاقتم ازو نگذاشت
که غیرت ار همه کاهیست سست و کوه گداز ۹

چو نیست محتشم آن مه ز مهر دمسازت
به داغ هجر بسوز و بسوز هجر بساز ۱۰