غزل ۳۰۰ - شطرنج صحبت من و آن مایهٔ سرور

شطرنج صحبت من و آن مایهٔ سرور
با آن که قایم است ز من می‌برد به زور ۱

کارم درین بساط به شاهی فتاده است
کز اسب کین پیاده نمی‌گردد از غرور ۲

چندم به بزم خود نگذاری چه میشود
گر بر بساط شاه کند به یدقی عبور ۳

نزدیک شد فرارم ازین عرصه کز قیاس
در بازی تو ماتی خود دیده‌ام ز دور ۴

نقد درست جان بنه ای دل به داد عشق
کان نقد در قلیل و کثیر است بی‌کسور ۵

زان انقلاب کن حذر اندر بساط عشق
کانجا گریز شاه ز بیدق شود ضرور ۶

میرم برای آن که ز چشم مشعبدش
شطرنج غائبانه توان باخت در حضور ۷

بیش از محل پیاده به فرزین شود به دل
چون عشق را کمال برون آرد از قصور ۸

تا محتشم بر اسب فصاحت نهاد زین
افکند در بساط سوار و پیاده شور ۹