غزل ۲۹۰ - چنین که من ز تو خود را نموده‌ام بیزار

چنین که من ز تو خود را نموده‌ام بیزار
نعوذبالله اگر افتدم به تو سرو کار ۱

هزار جان به جسد آیدم اگر روزی
کشی به قدر گناه انتقام از من زار ۲

بسی نماند که از کرده‌های من باشی
تو در تعرض و من در مقام استغفار ۳

به شرمساری انگار عاشقی چکنم
اگر شکنجه زلفت ز من کشد اقرار ۴

سزای سرکشی من بس است این که چو شمع
اگر تو خندی و من سوز دل کنم اظهار ۵

هزار بار ز بی‌لنگری ز جا رفتم
ز بحر عاشقیم تا شد آرزوی کنار ۶

اگر دگر سر تسخیر محتشم داری
همین بس است که یک عشوه‌اش کنی در کار ۷