خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این شعر از حافظ، با تصاویر غنی و استعاره‌های پیچیده، به موضوعاتی مانند عشق، طبیعت، زمان و زهد می‌پردازد. شاعر از عناصری مانند باده، لاله، هندو، ترک، و ماه برای بیان احساسات و تفکرات خود استفاده می‌کند. همچنین، انتقادی ظریف به زاهد و زهد درونی نیز دیده میشود.
متن شامل استعاره‌ها و مفاهیم عمیق عرفانی و اجتماعی است که درک آن‌ها به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات کلاسیک نیاز دارد. همچنین، برخی مفاهیم مانند انتقاد از زهد ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر پیچیده باشد.
غزل ۲۵۷ - از بادهٔ لاله تو چو در ژاله میرود
از بادهٔ لاله تو چو در ژاله میرود
خون قطره قطره در جگر لاله میرود ۱
چشم تو هندوئیست که پنداری از خطا
صد ترک تند خوش به دنباله میرود ۲
از خشگ سال ناز جهان میشود خلاص
سال دگر که ماه تو در هاله میرود ۳
زین بادهٔ دو ساله که می‌آورند باز
ناموس زهد زاهد صد ساله میرود ۴
از شکر نی قلمم هردم از عراق
صد کاروان قند به بنگاله میرود ۵
زیبا عروس جمله اندیشه‌ام به کار
بی‌مشتری فریبی دلاله میرود ۶
شب محتشم چو می‌کند آهنگ نوحه ساز
تا روز از زمین به فلک ناله میرود ۷
خون قطره قطره در جگر لاله میرود ۱
چشم تو هندوئیست که پنداری از خطا
صد ترک تند خوش به دنباله میرود ۲
از خشگ سال ناز جهان میشود خلاص
سال دگر که ماه تو در هاله میرود ۳
زین بادهٔ دو ساله که می‌آورند باز
ناموس زهد زاهد صد ساله میرود ۴
از شکر نی قلمم هردم از عراق
صد کاروان قند به بنگاله میرود ۵
زیبا عروس جمله اندیشه‌ام به کار
بی‌مشتری فریبی دلاله میرود ۶
شب محتشم چو می‌کند آهنگ نوحه ساز
تا روز از زمین به فلک ناله میرود ۷
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۲۵۶ - آن مه که صورتش ز مقابل نمی‌رود
گوهر بعدی:غزل ۲۵۸ - اگر شراب خوری صد جگر کباب شود
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
