غزل ۲۵۲ - اول منزل عشقست بیابان فنا

اول منزل عشقست بیابان فنا
عاشقی کو که درین ره دو سه منزل برود ۱

رفتن ناقه گهی جانب مجنون نیکوست
که به تحریک نشینندهٔ محمل برود ۲

عقل را بر لب آن چاه ذقن پا لغزد
دل به آن ناحیه جهلست که عاقل برود ۳

دارد آن غمزه کمانی که به چشم نگران
ناوکی سردهد آهسته که تا دل برود ۴

دارم از خوف و رجا کشتی سر گردانی
که نه در ورطه بماند نه به ساحل برود ۵

عشق چون کهنه شود محو نگردد به فراق
نخل از جا نرود ریشه چو در گل برود ۶

ابر رحمت چو ترشح کند امید کزان
رقم قتل من از نامهٔ قاتل برود ۷

دیر پروای کسی بشنو و تاخیر مکن
تا به آن مرتبه تاخیر به ساحل برود ۸

گر کنی قصد قتالی و نیالائی تیغ
خون ز بسمل گه صد ناشده بسمل برود ۹

محتشم لال شود طوطی طبعم می‌گفت
اگر آن آینه رویم ز مقابل برود ۱۰