غزل ۲۴۶ - یک دم ای سرو ز غمهای تو آزاد که بود

یک دم ای سرو ز غمهای تو آزاد که بود
یک شب ای ماه ز بیداد تو بیداد که بود ۱

مردم از ذوق چودی تیغ کشیدی بر من
کامشب از درد درین کوی به فریاد که بود ۲

دور از بزم تو ماندم که ز می‌شستم دست
ورنه آن کس که مرا توبه ز می داد که بود ۳

تا به خاک رهم از کینه برابر کردی
آن که پا بر سرم از دست تو ننهاد که بود ۴

بخت دور از تو چه می‌کرد به خواب اجلم
آن که ننمود درین واقعه ارشاد که بود ۵

چون به ناشادی مردم ز تو شادان بودم
آن که ناشادی من دید و نشد شاد که بود ۶

چون تو ماهی که نترسید ز آه من و داد
خرمن محتشم دلشده برباد که بود ۷