غزل ۲۲۸ - عجب که دولت من بی‌بقائیی نکند

عجب که دولت من بی‌بقائیی نکند
بهانه جوی من از من جداییی نکند ۱

ز دادخواه پرست آن گذر عجب کامروز
برون نیاید و تیغ آزماییی نکند ۲

چه دلخوشی بودم زان مسیح دم که مرا
هلاک بیند و معجز نماییی نکند ۳

برش ادا نکنم مدعای خود هرگز
که مدعی ز حسد بد اداییی نکند ۴

زمان وصل حبیب از پی هلاک رقیب
خوش است عمر اگر بی وفائیی نکند ۵

نشان دهم به سگش غایبانه مردم را
که با رقیب به سهو آشنائیی نکند ۶

چنین که گشته ز می ذوق بخش ساقی دور
عجب که محتشم از وی گداییی نکند ۷