غزل ۱۹۲ - خوش آن شبی که ز رویش نقاب برخیزد

خوش آن شبی که ز رویش نقاب برخیزد
گشاده روی سحرگه ز خواب برخیزد ۱

علی‌الصباح نشیند چو مه به مجلس می
شبانه با رخ چون آفتاب برخیزد ۲

ز تاب می گل رویش چنان برافروزد
که سنبل سر زلفش ز تاب برخیزد ۳

بیاد آن مه خرگه نشین چو بارم اشگ
به شکل خوی که از آن صد حباب برخیزد ۴

شبی بود که چو از خواب دیده بگشایم
به دیده‌ام تو نشینی و خواب برخیزد ۵

بهر زمین که خرامی چو آهوی مشگین
ز خاک رایحه مشگ ناب برخیزد ۶

چو محتشم ز دل گرم اگر برآرم آه
ز دود آن همه بوی کباب برخیزد ۷