غزل ۱۷۵ - مرا خیال تو شبها به خواب نگذارد

مرا خیال تو شبها به خواب نگذارد
چو تن به خواب دهم اضطراب نگذارد ۱

خیال آرزوئی می‌پزم که می‌ترسم
اگر تو هم بگذاری حجاب نگذارد ۲

به طرف جوی اگر بگذری به این حرکات
خرامش تو تحرک در آب نگذارد ۳

تو گرم قتل اجل نارسیده‌ای که شوی
فلک به سایه‌اش از آفتاب نگذارد ۴

به من کسی شده خصم ای اجل که در کارم
عنان به دست تو سنگین رکاب نگذارد ۵

ز ناز بسته لب اما به غمزه فرموده
که یک سوال مرا بی‌جواب نگذارد ۶

هزار جرعه دهد عشوه‌اش به بوالهوسان
چو دور محتشم آید عتاب نگذارد ۷