غزل ۱۶۸ - فضای کلبهٔ فقر آن قدر صفا دارد

فضای کلبهٔ فقر آن قدر صفا دارد
که پادشاه جهان رشگ بر گدا دارد ۱

بخشت زیر سر و خواب امن و کنج حضور
کسی که ساخت سر سروری کجا دارد ۲

دلی که جا به دلی کرد احتیاج کجا
به کاخ دلکش و ایوان دلگشا دارد ۳

ندای ترک تکبر صفیر آن مرغ است
که جا بگوشهٔ ایوان کبریا دارد ۴

وجود ما به امید نوازش تو بس است
که احتیاج به یک ذره کیمیا دارد ۵

شکفته قاصدی از ره رسید ای محرم
برو ببین چه خبر از نگار ما دارد ۶

اگر حبیب توئی مشکلی ندارد عشق
اگر طبیب توئی درد هم دوا دارد ۷

چو کشتیم بدو عالم ز من مجو بحلی
که کشتهٔ تو ازین بیش خون‌بها دارد ۸

بسوز محتشم از آفتاب نقد و بساز
که روز هجر شب وصل در قفا دارد ۹