غزل ۱۵۷ - رفتی جهان پناها اقبال رهبرت باد

رفتی جهان پناها اقبال رهبرت باد
ظل همای دولت گسترده بر سرت باد ۱

دولت که یاریت کرد پیوسته باد یارت
ایزد که داورت ساخت همواره یاورت باد ۲

ای پر گشاده شهباز هرجا کنی نشیمن
چون بیضهٔ چرخ نه تو در زیر شهپرت باد ۳

نسبت به شانت از من ناید اگر دعائی
گویم همین که عالم یک سر مسخرت باد ۴

هر جوشنی که شبها من از دعا بسازم
روزی که فتنه بارد چون جامه در برت باد ۵

خورشید با کواکب تا گرد دهر گردد
جبریل با ملایک در پاس لشگرت باد ۶

هر جا زنی سرادق با هم دمان صادق
خورشید شمع مجلس جمشید چاکرت باد ۷

تا موکب جلالت در ملک خویش گنجه
افزوده بر ممالک صد ملک دیگرت باد ۸

تا نطق محتشم را ممکن بود تکلیم
هم داعی فدائی هم مدح گسترت باد ۹