غزل ۱۴۰ - زهی گشوده کمند بلا سلاسل مویت

زهی گشوده کمند بلا سلاسل مویت
مهی نبوده بر اوج علا مقابل رویت ۱

خوشم به لطف سگ درگهت که در شب محنت
رهی نموده ز روی وفا به سایل کویت ۲

طرب فزا شده دشت جنون که خاک من آنجا
بباد رفته ز سم سمند بادیه پویت ۳

رواج مشگ ختن چون بود که هست صبا را
هزار نافه گشائی ز جعد غالیه بویت ۴

نهان ز غیر حدیث صبا بپرس خدا را
دمی که آید ازین ناتوان خسته به سویت ۵

اگر به زلف تو بستم دلی مرنج که هر سو
یکی نه صد دل دیوانه بسته است به مویت ۶

مرا چه غم که دل خسته رام شد به غم تو
درین غمم که مبادا شود رمیده ز خویت ۷

تو دست برده به چوگان و خلق بهر تماشا
ز هر طرف سوی میدان به سر دویده چو گویت ۸

وصال اگر طلبد محتشم بس این که بر آن کو
دمی برآئی و بیند ز دور روی نکویت ۹