غزل ۱۳۸ - کدام سرو ز سنبل نهاده بند به پایت

کدام سرو ز سنبل نهاده بند به پایت
که برده دل ز تو ای دلبران شهر فدایت ۱

غم که کرده خلل در خرام چابکت ای گل
ز رهگذر که در پاخلیده خارجفایت ۲

سیاست که ز اظهار عشق کرده خموشت
که حرف مهر کسی سر نمی‌زند ز ادایت ۳

اشارت که سرت را فکنده پیش به مجلس
که بسته راه نگه کردن حریف ربایت ۴

سفارش که تو را راز دار کرده بدین سان
که مهر حقه راست لعل روح فزایت ۵

گهی به صفحهٔ رو زلف می‌نهی که بپوشد
شکسته رنگی رخسار آفتاب جلایت ۶

گهی به سنبل مو دست میکشی که نگردد
دلیل عاشقی آشفتگی زلف دوتایت ۷

تو از کجا و گرفتن به کوی عشق کسی جا
سگ تصرف آن دلبرم که برده ز جایت ۸

اگر نه جاذبهٔ عاشقی بدی که رساندی
عنان کشان ز دیار جفا به ملک وفایت ۹

متاز کم ز نکویان سمند ناز که هستی
تو از برای یکی زار و صد هزار برایت ۱۰

به محتشم که سگ توست راز خویش عیان کن
که چون جریده به آن کو روی دود ز قفایت ۱۱