غزل ۹۶ - مدعی که آتش اعراض فروزندهٔ توست

مدعی که آتش اعراض فروزندهٔ توست
مدعای دل او سوختن بندهٔ توست ۱

گر کنی پرسش و بی جرم بود چون باشد
تهمت آلود گنه کاین همه شرمندهٔ توست ۲

آن که افکنده به همت دو جهان را ز نظر
این گمان می‌کندش کز نظر افکندهٔ توست ۳

کم مبادا که طراوت ده باغ طربست
گریهٔ بنده که آب چمن خندهٔ توست ۴

محتشم کز چمن وصل تواش رانده فلک
بندهٔ ریشهٔ امید ز دل کندهٔ توست ۵