غزل ۸۹ - آن چه هر شب بگذرد از چرخ فریاد منست

آن چه هر شب بگذرد از چرخ فریاد منست
و آن چه آن مه را به خاطر نگذرد یاد منست ۱

آن چه بر من کارها را سخت می‌سازد مدام
بی‌ثباتی‌های صبر سست بنیاد منست ۲

عشق می‌گوید ز من قصر بلا عالی بناست
هجر می‌گوید بلی اما بامداد منست ۳

می‌گریزد صید از صیاد یارب از چه رو
دایم از من می‌گریزد آن که صیاد منست ۴

من ز در بیرون و اهل بزم اندر پیچ و تاب
کان پری را چشم بر در گوش برداد منست ۵

امشبم محروم ازو اما بسی شادم که غیر
این گمان دارد که او در وحدت آباد منست ۶

از شعف هر دم که نظم محتشم سنجید و گفت
آن که خواهد گور خسرو کند فرهاد منست ۷