غزل ۸۷ - گفتمش تیر تو خواهد به دل زار نشست

گفتمش تیر تو خواهد به دل زار نشست
به فراست سخنی گفتم و بر کار نشست ۱

صحبتی داشت که آمیخت بهم آتش و آب
دی که در بزم میان من و اغیار نشست ۲

غیر کم حوصله را بار دل از پای نشاند
لله‌الحمد که این فتنه به یک بار نشست ۳

سایه پرورد بلا می‌شوم آخر کامروز
بر سرم مرغ جنون آمد و بسیار نشست ۴

هرکه چون شمع به بالین من آمد شب غم
سوخت چندان که به روز من بیمار نشست ۵

پشت امید به دیوار وفای تو که داد
که نه در کوچهٔ غم روی به دیوار نشست ۶

محتشم آن کف پا از مژه‌ات یافت خراش
گل بی‌خار شد آزرده چو با خار نشست ۷