غزل ۸۲ - حرف عشقت مگر امشب ز یکی سرزده است

حرف عشقت مگر امشب ز یکی سرزده است
که حیا این همه آتش به گلت در زده است ۱

زده جام غضب آن غمزه مگر غمزده‌ای
طاق ابروی تو را گفته و ساغر زده است ۲

شعلهٔ شمع جمالت شده برهم زده آه
مرغ روح که به پیرامن آن پرزده است ۳

خونت از غیرت اشک که به جوش است که باز
گل تبخاله ز شیرین رطبت سرزده است ۴

می‌گذشتی وز میغ مژه خون می‌بارید
که به حیران شده‌ای چشم تو خنجر زده است ۵

جیب جانش ز من اندر خطر است آن که چنین
دامن سعی به راه طلبت بر زده است ۶

حاجبت کرده کمان زه مگر از کم حذری
داد جرات زده‌ای قصر تو را در زده است ۷

خوش حریفیست که در وادی عشقت همه جا
خیمه با محتشم از لاف برابر زده است ۸