غزل ۹ - مبین به چشم کم ای شوخ نازنین ما را

مبین به چشم کم ای شوخ نازنین ما را
گدای کوی توام همچنین مبین ما را ۱

هنوز سجدهٔ آدم نکرده بود ملک
که بود گرد سجود تو بر جبین ما را ۲

گذر به تربت ما یار کمتر از همه کرد
گمان بیاری او بود بیش ازین ما را ۳

به دستیاری ما ناید آن مسیح نفس
اگر بود ید بیضا در آستین ما را ۴

طبیب ما که دمش پاس روح می‌دارد
چه حکمت است که می‌دارد اینچنین ما را ۵

نگین خام عشق است گوهر دل و نیست
به غیر حرف وفا نقش آن نگین ما را ۶

بلاگزینی ما اختیاری ما نیست
خدا نداده دل عافیت گزین ما را ۷

گناه یک نفس آن مه به مجلس از ما دید
که بند کرد در آن زلف عنبرین ما را ۸

ز آه ما به گمانی فتاده بود امشب
که می‌نمود پیاپی به همنشین ما را ۹

بیار پیک نظر محتشم نهفته فرست
که قاطعان طریقند در کمین ما را ۱۰