شماره ۴۴ - چند چشمت بسته بیند چشم سرگردان من

چند چشمت بسته بیند چشم سرگردان من
چشم بگشا ای بلاگردان چشمت جان من ۱

جان مردم را خراشید آن که حک کرد از جفا
حرف راحت را ز برگ نرگس جانان من ۲

تا چرا چشم تو پرخون باشد و از من پرآب
میشود کور از خجالت چشم خون‌افشان من ۳

گشت مژگان تو یکدم خون چکان وز درد آن
مانده تا روز قیامت خون‌فشان مژگان من ۴

آن که از عین ستم زد زخم بر آهوی تو
مردم چشم مرا خون ریخت در دامان من ۵

ناله‌ات کرد آن چنان زارم که امشب از نجوم
آسمان را پنبه در گوش است از افغان من ۶

تا مرا باشد حیات و محتشم را زندگی
ریخت ای گل زان او بادا و دردت زان من ۷