شماره ۱۸ - آزرده‌ام به شکوه دل دلستان خود

آزرده‌ام به شکوه دل دلستان خود
کو تیغ که انتقام کشم از زبان خود ۱

تیغ زبان برو چو کشیدم سرم مباد
چون لاله گر زبان نکشم از دهان خود ۲

انگیختم غباری و آزردمش به جان
خاکم به سر ببین که چه کردم به جان خود ۳

از غصهٔ درشتی خود با سگان او
خواهم به سنگ نرم کنم استخوان خود ۴

جلاد مرگ گیرد اگر آستین من
بهتر که او براندم از آستان خود ۵

خود را به بزمش ارفکنم بعد قتل من
مشکل که بگذرد ز سر پاسبان خود ۶

بر آتشم نشاند و ز خاطر برون نکرد
آن حرفها که ساخته خاطر نشان خود ۷

دایم به زود رنجی او داشتم گمان
کردم یقین به یک سخن آخر گمان خود ۸

شک نیست محتشم که به این جرم می‌کنند
ما را سگان یار برون از میان خود ۹