شاعر در این بیتها از احساس درد و رنجی میگوید که ناشی از حضور کسی است که نه یار اوست و نه مرهم دردهایش، بلکه بر دردهایش نمک میپاشد.
محتوا شامل احساسات عمیق و پیچیدهای است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارههایی مانند 'نمک پاش دل ریشم' نیاز به سطحی از بلوغ عاطفی دارد.
دوبیتی ۳۶۱ - ته که نوشم نهای نیشم چرایی
ته که یارم نهای پیشم چرایی ۱
ته که مرهم نهای بر داغ ریشم
نمک پاش دل ریشم چرایی ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.