شاعر در این بیتها از دل شکسته و ناامید خود سخن میگوید و آن را به مرغی با پای شکسته و کشتیای در ساحل تشبیه میکند. سپس از طاهرا میخواهد که مانند تار بنوازد، اما تار گسسته است و صدایی نمیدهد.
مفاهیم عمیق عاطفی و استفاده از استعارههای پیچیده ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسال قابل درک نباشد. این متن更适合 افرادی که تجربهی عاطفی بیشتری دارند و میتوانند با احساسات پیچیدهی آن ارتباط برقرار کنند.
دوبیتی ۲۲۵ - دلی دیرم چو مرغ پا شکسته
چو کشتی بر لب دریا نشسته ۱
تو گویی طاهرا چون تار بنواز
صدا چون میدهد تار گسسته ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.