شاعر در این ابیات از درد هجران و تنهایی شبها میگوید که به جای اشک، از مژگانش پارههای آتش میبارد و استخوانهایش مانند نی از نالش مینالد.
متن حاوی مضامین عمیق عاطفی و غمانگیز است که ممکن است برای مخاطبان کمسنوسال قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده مانند 'پارههای آتش' نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
دوبیتی ۲۱۲ - بی ته هر شو سرم بر بالش آیو
چو نی از استخوانم نالش آیو ۱
شب هجران به جای اشک چشمم
ز مژگان پارههای آتش آیو ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.