شاعر از درد و غمی بیپایان میگوید و از مخاطب میخواهد تا باور نداشته باشد، به او نزدیک شود و درد بیدرمانش را ببیند.
متن حاوی مضامین عمیق عاطفی و غمانگیز است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال نامناسب باشد. درک این مفاهیم نیاز به بلوغ عاطفی دارد.
دوبیتی ۱۹۶ - سری دارم که سامانش نمیبو
غمی دارم که پایانش نمیبو ۱
اگر باور نداری سوی من آی
بوین دردی که درمانش نمیبو ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.