شاعر از کنارهگیری از فردی (یا چیزی) ابراز ندامت میکند و امیدوار است با اتکا به دامان دیگری (یا منبع جدیدی) به آرامش و سامان برسد.
محتوا شامل مفاهیم انتزاعی عرفانی و احساسات پیچیدهای است که درک آنها به بلوغ فکری و تجربهی زندگی نیاز دارد. همچنین استفاده از استعارههای ادبی ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
دوبیتی ۱۸۱ - ز دست مو کشیدی باز دامان
ز کردارت نبی یک جو پشیمان ۱
روم آخر به دامانی زنم دست
که تا از وی رسد کارم به سامان ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.