شاعر در این ابیات از درد و رنج خود سخن میگوید و بیان میکند که از ظلم و ستم دیگران به ستوه آمده است. او از اندیشههای بیدادگرانه و نالههای خود به عنوان تیر و کمان یاد میکند.
متن حاوی مفاهیم عمیق عاطفی و اجتماعی مانند درد، رنج و ظلم است که ممکن است برای مخاطبان کمسن و سال قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
دوبیتی ۱۵۳ - کنون داری نظر گو واکیانم
ز جورت در گدازه استخوانم ۱
بکه اندیشهای بیداد پیشه
که آهم تیر بو ناله کمانم ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.