شاعر از گلای که خود پرورش داده و با اشکهایش آبیاری کرده است میگوید و از این که دیگری از عطر آن بهرهمند شود ابراز ناراحتی میکند.
مفاهیم عمیق عاطفی و استفاده از استعارههای شاعرانه ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد.
دوبیتی ۷۲ - گلی که خود بدادم پیچ و تابش
به اشک دیدگانم دادم آبش ۱
درین گلشن خدایا کی روا بی
گل از مو، دیگری گیره گلابش ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.