خلاصه و ردهبندی سنی
16+
شاعر از گلای که خود پرورش داده و با اشکهایش آبیاری کرده است میگوید و از این که دیگری از عطر آن بهرهمند شود ابراز ناراحتی میکند.
مفاهیم عمیق عاطفی و استفاده از استعارههای شاعرانه ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد.
دوبیتی ۷۲ - گلی که خود بدادم پیچ و تابش
گلی که خود بدادم پیچ و تابش
به اشک دیدگانم دادم آبش ۱
درین گلشن خدایا کی روا بی
گل از مو، دیگری گیره گلابش ۲
به اشک دیدگانم دادم آبش ۱
درین گلشن خدایا کی روا بی
گل از مو، دیگری گیره گلابش ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:دوبیتی ۷۱ - خداوندا به فریاد دلم رس
گوهر بعدی:دوبیتی ۷۳ - قضا رمزی ز چشمان خمارش
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.