این متن به افرادی اشاره دارد که از قید و بندهای دانش رسمی رها هستند و مانند مجنون در بیابان زندگی آزادانهای دارند. شاعر از این افراد به عنوان کسانی یاد میکند که نه مینویسند و نه میخوانند، اما آزاد و خوشحال هستند.
متن دارای مفاهیم عرفانی و فلسفی است که درک آن برای سنین پایینتر ممکن است دشوار باشد. همچنین، اشاره به شخصیت مجنون و زندگی در بیابان نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
دوبیتی ۴۴ - خوشا آنانکه هر از بر ندانند
نه حرفی وانویسند و نه خوانند ۱
چو مجنون سر نهند اندر بیابان
ازین گو گل روند آهو چرانند ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.