شاعر از وضعیت ناگوار و پریشان حال خود شکایت دارد و از اینکه کسی بار غم و مشکلاتش را از دوشش برنمیدارد، گله میکند.
متن حاوی مضامین عمیق عاطفی و غمانگیز است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر سنگین یا نامفهوم باشد. درک کامل این احساسات نیاز به بلوغ عاطفی دارد.
دوبیتی ۳۹ - پسندی خوار و زارم تا کی و چند
پریشان روزگارم تا کی و چند ۱
ته که باری ز دوشم برنگیری
گری سربار بارم تا کی و چند ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.