این متن شعری است که از رفتن به بستان گل و زیباییهای آن سخن میگوید، اما هشدار میدهد که برخی گلها ممکن است با خنده لب بگشایند، ولی رنج و درد در پشت آن نهفته است. شاعر تأکید میکند که هرگز نباید از خون دل شسته شود.
متن دارای مفاهیم عمیق و استعاری است که ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از واژگان و ترکیبات ادبی نیاز به سطحی از بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات دارد.
دوبیتی ۲۷ - بیته یارب به بستان گل مرویاد
وگر روید کسش هرگز مبویاد ۱
بیته هر گل به خنده لب گشاید
رخش از خون دل هرگز مشویاد ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.