شاعر در این بیتها از عشق و نگرانی خود نسبت به معشوق سخن میگوید. او معشوق را بهقدری عزیز میداند که جای پایش را میان چشمانش میگذارد، اما از این میترسد که معشوق بیتوجهی کند و مژههایش مانند خاری به پای معشوق آسیب برساند.
این شعر دارای مضامین عاشقانه و احساسی است که درک عمیقتر آن نیاز به بلوغ عاطفی دارد. همچنین، استفاده از استعارههای ادبی ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده باشد.
دوبیتی ۱۹ - عزیزا کاسهٔ چشمم سرایت
میان هر دو چشمم جای پایت ۱
از آن ترسم که غافل پا نهی تو
نشیند خار مژگانم به پایت ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.