قصیدهٔ ۲

از من گرفت گیتی یارم را
وز چنگ من ربود نگارم را ۱

ویرانه ساخت یکسره کاخم را
آشفته کرد یکسره کارم را ۲

ز اشک روان و خاک به سر کردن
در پیش دیده کند مزارم را ۳

یک سو سرشک و یک‌سو داغ دل
پر باغ لاله ساخت کنارم را ۴

گر باغ لاله داد به من، پس چون
از من گرفت لاله عذارم را؟ ۵

در خاک کرد عشق و شبابم را
بر باد داد صبر و قرارم را ۶

بر گور مرده ریخت شرابم را
در کام سگ فکند شکارم را ۷

جام می‌ام فکند ز کف و آن گاه
اندر سرم شکست خمارم را ۸

بس زار ناله کردم و پاسخ داد
با زهر خند، نالهٔ زارم را ۹

گفتم بهار عشق دمید اما
گیتی خزان نمود بهارم را ۱۰

گیتی گنه نکرد و گنه دل کرد
کاین گونه کرد سنگین بارم را ۱۱

باری، بر آن سرم که از این سینه
بیرون کنم دل بزه‌کارم را ۱۲